Interview met Damien Franscoise van Fotoreisshop: fotoreizen begeleid door professionele fotografen

Op vakantie-rondreizen.nl laat ik graag de reis-ondernemers áchter de diverse reisorganisaties aan het woord. Als 80ste in deze serie van interviews is het de beurt aan Damien Franscoise van Fotoreisshop. Zijn reisorganisatie is gespecialiseerd in fotoreizen aan in kleine groepen, in tal van fotogenieke landen.

Bedankt Damien dat je de moeite wilt nemen enkele vragen te beantwoorden voor Vakantie-Rondreizen.nl. Zou je in een paar zinnen kunnen beschrijven wat voor een soort reizen jouw reisorganisatie aanbiedt en wat je doelgroep is?

Fotoreisshop organiseert volledig verzorgde fotoreizen voor enthousiaste hobbyfotografen, van beginners tot behoorlijk ervaren fotografen. Fotografie is daarbij niet iets wat we aan een gewone rondreis toevoegen: het hele programma wordt eromheen gebouwd. We zijn op het juiste moment op een locatie voor het mooiste licht, nemen uitgebreid de tijd om te fotograferen en iedere reis wordt begeleid door een professionele fotograaf.

We reizen bewust in kleine groepen van maximaal acht deelnemers. Een groot deel van onze deelnemers reist alleen en daarom vinden we het belangrijk dat iedereen standaard een eigen slaap- en badkamer heeft. De gedeelde passie voor fotografie zorgt er vervolgens voor dat er heel snel een leuke groep ontstaat.

Hoe ben je op het idee gekomen te starten met Fotoreisshop?

Ik werkte al als professioneel fotograaf en gaf daarnaast fotografieworkshops. Ik merkte alleen dat ik tijdens een workshop van één dag vaak tijd tekortkwam. Je kunt techniek uitleggen, maar fotografie leer je vooral door veel te doen, onder verschillende omstandigheden en bij verschillend licht. Ik kon niet zoveel de diepte ingaan als ik wilde.

Daarom organiseerde ik tien jaar geleden voor het eerst een fotografieweekend op Terschelling. Dat gaf ineens veel meer ruimte om mensen echt verder te helpen. Dat weekend sloeg zo goed aan dat de stap naar langere reizen eigenlijk heel natuurlijk ontstond. Mijn opleiding en werkervaring in het toerisme kwam daarbij natuurlijk mooi van pas: fotografie en reizen waren voor mij altijd al twee grote interesses. 

Op welke manier onderscheidt Fotoreisshop zich van andere reisorganisaties voor jouw doelgroep?

Het belangrijkste verschil is dat bij ons fotografie echt het uitgangspunt is. Bij een gewone rondreis kun je natuurlijk ook prachtige foto’s maken, maar je kunt niet tegen een hele bus zeggen: “De zon komt over twintig minuten precies goed te staan, kunnen we hier nog een uur blijven?” Bij ons kan dat juist wel.

We combineren dat met professionele fotografische begeleiding, groepen van maximaal acht deelnemers en relatief veel comfort. Iedereen heeft een eigen slaap- en badkamer en praktische zaken zoals vervoer, hotels en het programma zijn geregeld. Daardoor hoef je je als deelnemer eigenlijk nog maar met één ding bezig te houden: fotografie.

Ik las op jullie site dat het avontuur zo’n tien jaar geleden begon met een fotografieweekend op Terschelling om meer diepgang te bieden dan een eendaagse workshop. Wat was tijdens dat weekend het kantelpunt waarop je dacht: hier zit een volwaardige reisorganisatie in?

Het was niet zozeer één specifiek moment, maar vooral de reactie van de deelnemers. Na dat weekend was het enthousiasme groot en eigenlijk was de belangrijkste vraag: wat gaan we hierna doen?

Toen merkte ik dat mensen niet alleen behoefte hadden aan fotografische begeleiding, maar dat juist de combinatie van samen reizen, intensief fotograferen en een paar dagen volledig met fotografie bezig zijn heel goed werkte. Vanuit Terschelling volgde kort daarna Toscane en vanaf daar zijn we steeds verder gaan bouwen.

Tijdens jullie allereerste buitenlandse reis naar Toscane zag de groep een luchtballon bij zonsopkomst zweven en besloot ter plekke: dat gaan we morgenochtend zelf doen. Sindsdien proberen jullie op zoveel mogelijk bestemmingen een ballonvaart aan te bieden. Wat voegt dat perspectief vanuit de lucht fotografisch en qua beleving toe aan een fotoreis?

Een ballonvaart combineert eigenlijk precies twee dingen die ik belangrijk vind aan onze reizen: fotografie en bijzondere ervaringen. Vanuit een ballon verandert een landschap volledig. Wegen, akkers, rivieren en bergen worden ineens lijnen, vlakken en patronen. Je gaat veel grafischer kijken.

Tegelijkertijd is een ballonvaart heel rustig. Zeker rond zonsopkomst, wanneer het landschap langzaam onder je wakker wordt. Je hebt veel meer tijd om te kijken en te fotograferen dan bijvoorbeeld vanuit een helikopter. Ik heb inmiddels ballonvaarten gemaakt boven onder andere Toscane, Cappadocië, Namibië, Jordanië en Marokko en het blijft bijzonder. Zelfs zonder camera zou ik het willen doen.

Hoe ziet een gemiddelde dag er uit tijdens een van je reizen? (denk aan ontbijt, lunch, diner, accommodatie, activiteiten, enz.)

Een echt gemiddelde dag bestaat eigenlijk niet, omdat het programma wordt bepaald door de bestemming en het licht. Bij een landschapsreis kan de wekker heel vroeg gaan om voor zonsopkomst op locatie te staan. Soms ontbijten we daarna pas uitgebreid in het hotel en gebruiken we een deel van de middag voor rust, een fotobespreking of bezoek aan fotolocaties die ook met daglicht fotogeniek zijn. Tegen het einde van de middag gaan we dan weer op pad voor het gouden uur en de zonsondergang.

Op een reis met meer straat- of cultuurfotografie kan het ritme weer anders zijn. We eten zoveel mogelijk gezamenlijk en vinden het ook belangrijk om goed te eten en iets van een bestemming te beleven. Het moet geen fotografisch strafkamp worden. Maar eerlijk is eerlijk: wie meegaat op een fotoreis moet niet verbaasd zijn als de wekker een keer om vijf uur gaat.

Jullie reizen bewust met kleine groepen van maximaal 8 personen en garanderen altijd een eigen slaap- en badkamer. Waarom is die balans tussen intensief vroeg opstaan voor het gouden uur en privécomfort na afloop zo belangrijk voor een geslaagde fotoreis?

Fotograferen, en zeker in de vorm van een groepsreis, is verrassend intensief. Je staat vroeg op, bent soms tot na zonsondergang onderweg, draagt apparatuur en bent ondertussen voortdurend geconcentreerd bezig. Dan is het prettig dat je aan het einde van de dag een plek hebt waar je de deur achter je dicht kunt trekken.

Veel van onze deelnemers reizen bovendien alleen. Ik vind niet dat je dan gedwongen zou moeten worden om een kamer te delen met iemand die je vooraf niet kent, of een forse toeslag moet betalen voor een eigen kamer. Daarom is die bij ons standaard inbegrepen. De groep zorgt overdag voor gezelligheid en inspiratie, maar je bepaalt zelf wanneer je even behoefte hebt aan rust. 

In jullie groepen sluiten zowel enthousiaste beginners als doorgewinterde fotografen aan. Hoe zorg je er in het veld voor dat een beginner zich niet overrompeld voelt door techniek, terwijl een gevorderde fotograaf toch maximaal wordt uitgedaagd om zijn eigen stijl te verfijnen?

Juist daarom houden we de groepen klein. Acht deelnemers is voor ons echt de bovengrens. De begeleider hoeft niet acht mensen tegelijkertijd dezelfde les te geven, maar kan per persoon kijken wat iemand nodig heeft.

Bij een beginner kan dat heel praktisch zijn: waarom kies je hier voor een bepaald diafragma of een bepaalde sluitertijd? Bij een gevorderde fotograaf gaat het gesprek veel vaker over keuzes: waarom sta je juist hier, wat wil je met het beeld vertellen, wat gebeurt er als je de voor de hand liggende compositie loslaat? Iedereen staat uiteindelijk op dezelfde plek, maar hoeft daar absoluut niet dezelfde foto te maken. 

Naast het fotograferen op locatie zijn er de gezamenlijke fotobesprekingen in de avond. Hoe ervaren deelnemers die feedbacksessies, en welke vooruitgang zie je vaak tussen dag één en de laatste dag ontstaan?

Fotobesprekingen zijn vaak minstens zo leerzaam als het fotograferen zelf. Je ziet ineens dat acht mensen die op exact dezelfde plek stonden met acht totaal verschillende beelden thuiskomen. Alleen dat is al ontzettend leerzaam.

We proberen daarbij niet simpelweg te zeggen of een foto ‘goed’ of ‘fout’ is. Interessanter is waarom een beeld werkt en hoe het sterker zou kunnen. Naarmate een reis vordert zie je deelnemers vaak bewuster fotograferen. Ze maken minder foto’s omdat ze beter nadenken vóórdat ze afdrukken, zoeken gerichter naar licht en compositie en gaan meer experimenteren.

Buiten Europa werken jullie intensief met lokale chauffeurs en gidsen. Waar let je specifiek op bij het selecteren van deze partners, aangezien een groep fotografen heel andere wensen heeft qua stops en timing dan doorsnee toeristen?

Flexibiliteit is misschien wel het belangrijkste. Een chauffeur die gewend is aan klassieke rondreizen moet soms echt wennen aan fotografen. Wij willen soms twintig minuten vóór zonsopkomst ergens staan, maar kunnen ook ineens vragen om langs de kant van de weg te stoppen omdat het licht prachtig is.

Een goede lokale partner begrijpt dat het programma een raamwerk is en geen spoorboekje. Daarnaast zijn lokale kennis, veiligheid en communicatie ontzettend belangrijk. Een goede gids ziet mogelijkheden die wij vanaf Nederland nooit allemaal kunnen kennen. Zeker bij wildlife is dat essentieel: een goede gids moet niet alleen dieren kunnen vinden, maar ook begrijpen aan welke kant van het dier wij willen staan vanwege licht, achtergrond en compositie.

Als je geïnteresseerde reizigers slechts 1 van je reizen zou kunnen aanbevelen, welke zou dat dan zijn en waarom specifiek die reis? 

Dan kies ik toch voor Toscane. Het is niet voor niets al jarenlang een klassieker binnen ons aanbod. Fotografisch zit er ontzettend veel in één week: landschappen, historische dorpen, straatfotografie, architectuur, avondfotografie en natuurlijk het beroemde Toscaanse licht.

Daarnaast heeft Toscane voor Fotoreisshop een bijzondere betekenis omdat het onze eerste buitenlandse fotoreis was. En de ballonvaart boven het Toscaanse landschap is nog altijd een van de mooiste onderdelen die we aanbieden. Het is eigenlijk een heel goede samenvatting van wat een fotoreis voor mij moet zijn: mooie fotografie, veel variatie, goed eten en een paar ervaringen die je niet snel vergeet. 

In Marokko – van de medina van Marrakech tot de zandduinen – zijn het licht en de kleuren magisch, maar straat- en portretfotografie kan er soms gevoelig liggen. Hoe leer je deelnemers om respectvol contact te maken met de lokale bevolking en toch sprekende, ongeposeerde beelden te maken?

Het belangrijkste uitgangspunt is dat een mooie foto nooit belangrijker is dan respect voor degene die je fotografeert. Zeker in Marokko moet je niet automatisch aannemen dat iedereen gefotografeerd wil worden. In de Berbercultuur kan het fotograferen zonder toestemming bijvoorbeeld als ongepast worden ervaren.

Dat betekent niet dat je geen goede straat- of portretfoto’s kunt maken. Integendeel. Neem de tijd, maak contact, kijk wat er gebeurt en vraag toestemming wanneer dat nodig is. Soms levert juist het contact vooraf uiteindelijk een veel sterker en persoonlijker beeld op dan wanneer je iemand stiekem met een telelens fotografeert.

Toscane is een klassieker voor landschapsfotografen, maar daardoor ook een van de meest gefotografeerde regio’s ter wereld. Wat is jouw geheime tip qua timing, nevel of standpunt om niet met de standaard ansichtkaart van Val d’Orcia thuis te komen, maar met een uniek beeld?

Mijn belangrijkste tip is eigenlijk: stop met proberen het beroemde beeld exact na te maken. Natuurlijk bezoeken wij bekende locaties, maar eenmaal daar begint het fotograferen pas. Loop rond, wissel van brandpuntsafstand en kijk vooral wat het licht op dat moment doet.

Zelf gebruik ik in Toscane graag een wat langere brandpuntsafstand. Daarmee kun je lagen in het golvende landschap naar elkaar toe trekken en kleine elementen – een boerderij, rij cipressen of een stukje nevel – isoleren. Juist op ochtenden met nevel verandert het landschap bovendien voortdurend. De compositie die vijf minuten geleden werkte, kan ineens volledig verdwenen zijn. Dat onvoorspelbare vind ik veel interessanter dan het kopiëren van een ansichtkaart.

Wildlife-fotografie op safari in Kenia vraagt om heel andere vaardigheden dan landschappen, zoals snelle sluitertijden en anticiperen op actie. Hoe begeleid je reizigers om voorbij het ‘bewijsplaatje’ van een leeuw of olifant te komen en foto’s met echte spanning en compositie te schieten?

De eerste keer dat er een leeuw naast de auto staat, mag je van mij gerust eerst dat bewijsplaatje maken. Dat enthousiasme hoort erbij. Maar daarna begint het echte fotograferen: wat doet het dier, waar komt het licht vandaan, wat gebeurt er op de achtergrond en wat zou er over tien seconden kunnen gebeuren?

We nemen daarom bewust langer de tijd bij een ontmoeting. We kijken naar gedrag en werken vervolgens met tegenlicht, silhouetten, details, een dier klein in het landschap of juist een heel strak portret. 

In de Dolomieten draait alles om dramatische bergpieken tijdens het gouden en blauwe uur, maar het weer kan er plotseling omslaan. Hoe leer je cursisten om wisselvallige omstandigheden zoals mist, regen of zware wolkenluchten juist creatief in hun voordeel te gebruiken?

Als landschapsfotograaf leer je vrij snel dat ‘mooi weer’ niet automatisch goed fotografieweer betekent. Een strakblauwe lucht kan fotografisch juist behoorlijk saai zijn. Mist en zware wolken kunnen een landschap veel meer diepte en sfeer geven.

In de Dolomieten kan een bergtop bijvoorbeeld steeds even uit de wolken verschijnen. Dan gaat het om observeren, je compositie alvast klaarzetten en wachten. Mist kan delen van het landschap verbergen waardoor een veel minimalistischer beeld ontstaat, terwijl donkere wolken juist de schaal en dramatiek van de bergen benadrukken. We passen het programma waar mogelijk aan de omstandigheden aan, maar slecht weer betekent dus zeker niet automatisch dat de camera in de tas blijft.

Gran Canaria staat bij het grote publiek bekend als zonbestemming, maar herbergt met diepe barranco’s en de duinen van Maspalomas een enorme fotografische diversiteit. Welke plek op dit eiland verrast fotografen steevast het meest qua licht en textuur?

De duinen van Maspalomas zijn natuurlijk fantastisch vanwege de lijnen, schaduwen en texturen in het zand, zeker heel vroeg of laat op de dag. Maar persoonlijk vind ik het bergachtige binnenland minstens zo verrassend. Rond Cruz de Tejeda zit je op ongeveer 1.500 meter hoogte en bij goede omstandigheden kijk je over de wolken richting Roque Nublo en zelfs Tenerife.

Daar ontstaat een beeld van Gran Canaria dat totaal niet past bij het cliché van stranden en appartementen. Juist dat contrast maakt het eiland zo interessant. Op één reis ga je van lavakust en zandduinen naar koloniale dorpen en ruige bergen.

Het fotograferen van berggorilla’s in het donkere, vochtige regenwoud van Oeganda is een droom, maar door het beperkte licht en de maximale bezoektijd van één uur ook een technische stresstest. Hoe bereid je reizigers voor om onder die veeleisende omstandigheden scherpe topfoto’s te maken én van het moment te genieten?

Bij zo’n ontmoeting wil je voorkomen dat je dat kostbare uur vooral bezig bent met menu’s en instellingen. Daarom moet je vóórdat je bij de gorilla’s komt al weten hoe je camera reageert. In het regenwoud is weinig licht, dus je moet accepteren dat de ISO omhooggaat en vooraf nadenken over een sluitertijd waarmee je beweging van jezelf én het dier kunt opvangen.

Maar minstens zo belangrijk vind ik: kijk af en toe over je camera heen. Je staat op een paar meter afstand van een berggorilla in zijn natuurlijke omgeving. Als je na dat uur met tweeduizend foto’s terugloopt maar het gevoel hebt dat je alles alleen door een zoeker hebt gezien, heb je wat mij betreft een deel van de ervaring gemist. Onze Oegandareis draait daarom niet alleen om technisch de perfecte foto maken, maar ook om de ontmoeting zelf.

Onder fotografen woedt al decennialang de bekende ‘stammenstrijd’ tussen merken als Canon, Nikon, Sony en Fujifilm. Welk cameramerk heeft jouw persoonlijke voorkeur, en hoe ga je om met de onvermijdelijke gear-discussies aan de dinertafel?

Zelf fotografeer ik met Nikon en momenteel met een Nikon Z8. Maar ik ben absoluut geen fotograaf die denkt dat je alleen met één merk goede foto’s kunt maken. De verschillen tussen moderne camerasystemen zijn veel kleiner dan de discussies erover soms doen vermoeden.

En die discussies aan tafel? Die horen er een beetje bij. Zet acht fotografen bij elkaar en binnen de kortste keren gaat het over camera’s, objectieven en statieven. Dat is prima en vaak ook gezellig, zolang we maar blijven onthouden dat de interessantste vraag niet is waarmee een foto gemaakt is, maar waarom de fotograaf hem zo gemaakt heeft.

Als je zelf je fototas pakt en puur voor je eigen plezier op reis mag, zonder groep: wat is wereldwijd jouw absolute favoriete fotobestemming en waarom?

Dat vind ik eigenlijk een heel lastige vraag, omdat ik niet één absolute favoriet heb. Binnen Europa kom ik bijvoorbeeld ontzettend graag in Italië. Het land is fotografisch enorm divers, van de landschappen van Toscane en de Dolomieten tot historische steden en het dagelijkse leven. Maar minstens zo belangrijk: Italië heeft voor mij de perfecte vakantiesfeer. De mensen zijn vriendelijk, het eten is heerlijk en het leven lijkt er soms net een tandje langzamer te gaan.

De afgelopen jaren merk ik tegelijkertijd dat het Midden-Oosten en andere islamitische landen mij steeds meer trekken. We reizen daar ook regelmatig met ons gezin. Ik voel me er erg prettig door de enorme gastvrijheid, de cultuur en natuurlijk de vaak indrukwekkende woestijnlandschappen. Fotografisch vind ik juist die combinatie van landschap, architectuur en mensen heel interessant.

Ik vind het bovendien mooi om mijn kinderen kennis te laten maken met landen en culturen die soms behoorlijk verschillen van wat ze thuis gewend zijn. Zelf ervaren hoe gastvrij mensen zijn en hoe het dagelijks leven ergens anders wordt geleefd, vind ik minstens zo waardevol als de foto’s waarmee we thuiskomen. Dus als ik morgen mijn fototas mocht pakken? Dan zou Italië altijd verleidelijk zijn, maar de kans is groot dat het vliegtuig uiteindelijk richting het Midden-Oosten vertrekt.

Bij het boeken van een reis speelt vertrouwen natuurlijk een grote rol. Mensen lezen graag ervaringen en reviews voordat ze een keuze maken. Zijn er op jullie website reviews of ervaringen met Fotoreisshop te vinden, zodat reizigers zelf kunnen ontdekken hoe betrouwbaar Fotoreisshop is? Of zijn deze bijvoorbeeld via andere platforms terug te vinden?

Zeker zijn die er, hoewel we die pas sinds begin dit jaar actief zijn gaan verzamelen. Op onze website staan ervaringen van deelnemers en daarnaast verzamelen we onafhankelijke beoordelingen via Google. Op dit moment worden we daar met gemiddeld 4,8 van de 5 sterren beoordeeld op basis van 52 beoordelingen. Op Trustpilot staan er nog eens 47. Ik vind die ervaringen belangrijk, juist omdat deelnemers veel beter dan wijzelf kunnen vertellen hoe een reis in de praktijk wordt beleefd.

Jullie zijn actief op zeer uiteenlopende bestemmingen, van Europa tot Afrika en Azië. Wat is de rode draad in wat een locatie écht een ‘Fotoreisshop-bestemming’ maakt?

Voor mij begint het vaak bij het landschap. Ik ben zelf vooral landschapsfotograaf en zoek daarom naar bestemmingen waar het landschap fotografisch echt iets te bieden heeft. Dat hoeft overigens niet altijd ongerepte natuur te zijn. Ook in steden als Parijs of Rome kun je prachtige stadslandschappen fotograferen.

We willen daarbij een combinatie aanbieden van bekende bestemmingen die eigenlijk op het verlanglijstje van iedere fotograaf staan én plekken waar je misschien minder snel aan denkt. Daarom gaan we bijvoorbeeld naar Toscane en het Schotse Skye en Glencoe, maar kiezen we ook voor het Lake District, Oman of de Picos de Europa.

Een belangrijke voorwaarde is wel dat een bestemming voldoende afwisseling biedt. We zouden niet snel een reis organiseren die volledig draait om één beroemde fotolocatie of één bepaalde diersoort. We willen deelnemers meer laten zien: verschillende landschappen en fotografische omstandigheden, maar waar mogelijk ook iets van de cultuur, bevolking en het dagelijks leven. Je gaat tenslotte niet alleen op pad om mooie foto’s te maken, je bent ook op reis.

Waar wil je met je bedrijf staan over grofweg 5 jaar? Zijn er bijvoorbeeld nog bestemmingen die je toe wilt voegen of andere ambities?

Aan ideeën voor nieuwe bestemmingen in ieder geval geen gebrek! Mijn eigen lijst is al veel te lang en als ik even geen inspiratie zou hebben, dan heb ik nog een heel team van begeleiders die minstens zoveel ideeën hebben. Bij bijna iedere privé-reis die iemand van ons maakt, komen er weer nieuwe potentiële bestemmingen bij.

Voor de komende jaren zou ik ons aanbod in Azië graag verder uitbreiden. En ik hoop dat, wanneer de situatie het weer toelaat, ook het Midden-Oosten een groter onderdeel van ons programma kan worden. Het is een regio die fotografisch en cultureel ontzettend veel te bieden heeft.

Tegelijkertijd kijken we juist steeds nadrukkelijker dichter bij huis. We merken dat er ook mensen zijn die liever niet of minder vaak willen vliegen. Daar willen we meer mogelijkheden voor bieden. Zo introduceren we volgend jaar bijvoorbeeld een fotoreis naar Normandië, waarbij we vanuit Nederland met een privébus naar de bestemming reizen.

Mijn ambitie is dan ook niet zozeer om over vijf jaar een veel grotere reisorganisatie te zijn. Ik wil vooral dat we een steeds gevarieerder aanbod hebben, zonder daarbij kwijt te raken wat Fotoreisshop voor mij bijzonder maakt: kleine groepen, persoonlijke begeleiding en reizen waarbij fotografie echt centraal staat. En eerlijk gezegd verwacht ik dat de lijst met bestemmingen die we ooit nog willen aanbieden over vijf jaar eerder langer dan korter is geworden.

Ben je zelf eigenlijk een fanatieke reiziger? En zo ja, wat is je mooiste reis-ervaring?

Absoluut. Ik probeer zelf zoveel mogelijk te reizen (ik ga graag alleen op pad om een nieuwe fotoreisbestemming uit te gaan werken) en dat geldt zeker ook voor de reizen die we als gezin maken. We willen onze kinderen graag meegeven dat het leven wat ons betreft veel meer draait om ervaringen opdoen dan om spullen kunnen kopen. We zitten natuurlijk vast aan de schoolvakanties, maar proberen die zoveel mogelijk te benutten om eropuit te gaan. Soms dichtbij huis, maar de laatste jaren ook steeds vaker verder weg.

Mijn mooiste reiservaring heeft daardoor ook een heel persoonlijke betekenis. Mijn vrouw en ik hebben elkaar tijdens een reis door Jordanië leren kennen. Het land en vooral de ontzettend lieve en gastvrije bevolking zijn ons altijd bijgebleven. We zeiden toen al tegen elkaar: als we ooit kinderen krijgen, willen we ze hier een keer mee naartoe nemen.

Toen we 12,5 jaar getrouwd waren, hebben we dat uiteindelijk gedaan en zijn we met het hele gezin teruggegaan naar Jordanië. Om zoveel jaar later samen met onze kinderen op de plekken te staan waar voor ons ooit een heel belangrijk deel van ons leven begon, was ontzettend bijzonder. Dat is voor mij tot nu toe zonder twijfel mijn mooiste reiservaring. En eigenlijk precies waarom ik reizen zo waardevol vind: uiteindelijk zijn het vooral de ervaringen en herinneringen die je samen maakt die je bijblijven.

Hoe zie je de toekomst van fotoreizen? Denk je dat er veel zal veranderen in de (nabije) toekomst, bijvoorbeeld door ontwikkelingen in smartphones en beeldbewerking?

Ik denk dat fotografie technisch alleen maar toegankelijker wordt. Smartphones worden beter, camera’s nemen steeds meer technische beslissingen over en software en AI maken beeldbewerking eenvoudiger. Maar daardoor wordt wat mij betreft juist iets anders belangrijker: leren kijken.

Een camera kan tegenwoordig bijna feilloos scherpstellen en een smartphone kan technisch indrukwekkende beelden maken, maar geen van beide bepaalt voor jou waarom je op een bepaalde plek gaat staan, welk moment je kiest of welk verhaal je wilt vertellen. Dat blijft het interessante deel van fotografie.

Misschien wordt een fotoreis daardoor in de toekomst zelfs minder een technische cursus en nog meer een reis waarin je leert kijken, keuzes leert maken en je eigen stijl ontwikkelt. En uiteindelijk blijft er nog iets over wat technologie helemaal niet kan vervangen: samen om vijf uur ’s ochtends ergens staan en meemaken hoe een landschap langzaam door het eerste licht verandert.

Heb je een suggestie voor welke reis-ondernemer ik een volgende keer kan vragen voor deze rubriek?

Ja twee zelfs: Rik Brinks van CultureRoad Travel en Henk-Jan Geel van Arctic Adventure.

Meer informatie over Fotoreisshop

Dank je wel Damien; heel leuk dat je wat meer over je foto-reisorganisatie wilde vertellen! Is je interesse gewekt en wil je meer weten over de mogelijkheden die Fotoreisshop biedt op het gebied van fotoreizen in kleine groepen? Bezoek dan zijn website fotoreisshop.nl. De reisorganisatie is ook te vinden op Facebook en Instagram.

Een compleet overzicht van alle reisorganisaties op vakantie-rondreizen vind je onder reisorganisaties. Meer van dit soort interviews met (gespecialiseerde) en vaak kleinschalige reisorganisaties vind je op de blog-pagina.